Canada

Dag 1: Schiphol – Vancouver

Dag 1 : (6 Juni 2013) Didam – Amsterdam – Vancouver

Dinsdag avond rond 20:00 uur zijn we vertrokken uit Didam en naar Mercure Hotel Amsterdam gereden. Verliep allemaal voorspoedig en moet zeggen zo’n overnachting ervoor is echt lekker relaxed. Redelijk goed geslapen, en een heerlijk uitgebreid ontbijt buffet.

Rond 10:00 uur zijn we met het transfer  busje naar schiphol gebracht waar we rond 10:15 uur aankwamen. Ruim op tijd dus, voor het eerst zelf  inchecken, ondanks dat ik het uitgeprint had hebben we toch de boardingpassen nog maar een keer daar af laten drukken leken ze echter  😎 En toen kwam het koffers zelf wegen en inchecken pff ik had precies 23 kilo snel stikker opplakken en wegsturen. Die van ma was iets lichter 22,8 kilo, al met al is het wel een uitvinding en gaat het lekker vlot. Daarna uiteraard nog een tijdje naar buiten om te roken, het was lekker weer dus lekker in het zonnetje gezeten en mensen gekeken.

Rond 11:45 uur naar binnen want het boarden begon om 12:15 uur, ondanks dat de lijn behoorlijk langs was ging het nog wel aardig vlot. Uhmm wat kijkt die vent van de scanner me nou raar aan? Mevr deze koffer van u, Ja want kan daar nou inzitten wat niet mag dacht ik nog? Foutje van onze kant, toilettas was in handbagage gekomen ipv de koffer en daar zat dus douchegel en shampoo in van meer dan 100 milliliter. Maar hij moest er nog een keer, wat was dat langwerpige ding toch. Oeps nog grotere fout, camper spullen van vorig jaar waren ook in de handbaggage gekomen en dat zou ook gewoon kunnen als we niet waren vergeten dat daar ook 2 messen bij in zaten voor de broodjes. Nou heb maar gauw sorry gezegd en netjes afstand gedaan van de spullen en we konden doorlopen. Een kwartier later dan gepland gingen we naar de vertrekbaan, onderweg was ik blij dat we dit jaar voor de iets duurdere KLM hadden gekozen, stoelen waren beter en breder, onderweg kwamen ze tig keer langs voor drinken, snacks en eten. Ook het entertainment was een stuk beter dat alles maakt toch de vlucht iets aangenamer maar het blijft een lange zit.

Knipsel

Op Vancouver Airport ging alles weer net zo lekker soepel als vorig jaar zodat ik met een half uur heerlijk buiten van mijn sigaretje kon genieten. Taxi rit ging ook voorspoedig en om 15:45 uur waren we ingecheckt bij Sandman airport hotel. Spullen op de kamer gezet, en we hadden de dollarama naast het hotel ontdekt dus maar even aan de wandel. Blijft een heerlijke winkel om rond te neuzen, en daar even wat te drinken en te knabbelen gehaald. We proberen vanavond zo lang mogelijk wakker te blijven, maar zoals het nu voelt gaat dat niet lukken. Dat zien we dan ook wel weer, we kunnen tot vannacht tot 02:00 uur nog wat gaan eten en vanaf 06:00 uur staat het ontbijt alweer klaar. Die er tot onze verrassing bij hoort terwijl we dat niet geboekt hadden.

Morgen maar even kijken hoe alles gaat, uiteraard de camper ophalen en dan gaan we gelijk de grens naar de USA over. En dan de inkopen uiteraard, de boodschappen lijstjes hebben we al klaar dus dat word flink shoppen. Het volgende verslag wat jullie dus lezen zal zijn vanuit de Unit States of Amerika.

Dag 16: Waterton NP – Cranbrook

Dag 16 : (21 Juni 2013) Waterton NP – Cranbrook 350 km.

Wat hebben wij vandaag veel narigheid gezien :-( Vanmorgen in Waterton NP was het nog steeds bewolkt en de routes die we wilde rijden zaten nog dicht ivm Washout (weg weggespoeld) Flooding (water over de weg). Dus weinig nut om hier te blijven, dan is onze planning Radium Hotsprings. Op het begin van onze route werd het behoorlijk helder en konden we nog een paar mooie plaatjes schieten. Toen we Crownest Pass overgingen werd het al een beetje tricky, een behoorlijk washout maar op zich nog weinig aan de hand. In Sparwood zijn we nog even gestopt om de grootste truck ter wereld op de foto te zetten. In Fernie krijgen we al een aardig beeld van al het ellende wat we nog te zien zouden krijgen, daar leek het nog gewoon een wilde waterstroom. Maar als je dan alle lokale mensen ook ziet stoppen, foto’s ziet maken en druk ziet bellen word het allemaal toch al wel een beetje anders. Je hoort ze eigenlijk alleen maar zeggen dit is Crazy en de meeste hebben het ook nog nooit mee gemaakt. We rijden verder, maar de ellende word alleen maar erger je ziet mensen met kano’s hun hebben en houden proberen te redden. En het ergste is als je dan ziet met hoe weinig deze mensen leven en dan word het ook nog weg gespoeld. We zien ook nog een groep Elken die zijn ingesloten door het water, gelukkig hebben ze nog een heel stuk weiland maar ze zitten wel in een val. Helaas zijn dit dingen waar je niet bij stil kunt blijven staan want ook voor ons komt nu het water aan beide kanten van de weg omhoog. We rijden gewoon tussen het water in, en ik kan jullie vertellen dat is geen fijn idee. Het stuk bij Fort Steel word echt erg, en het water staat echt tot aan de rand. Vol gas rijden we door, je wilt hier gewoon niet stoppen onderweg word ons ook al duidelijk dat de treinen ook niet meer kunnen rijden want de rails liggen vaak lager dan de weg.

Als we op de splitsing komen om rechtsaf naar Radium te gaan staat daar een poppetje. Sorry miss, the bridge is flow away :-( Alberta is locked out. Ze verteld nog wel heel zielig dat haar dochter daar woont maar dus geen kant op kan. En nu? ze zegt een optie is terug te rijden en dan via via, ik vraag en als ik links ga. Ja dan komt u in Kimberly, wij kiezen voor die optie. No way dat we dat laatste stuk weer tussen dat wassende water doorgaan. In Kimberly gooien we eerst de tank vol, wel zo’n veilig idee als je niet weet waar je eindige gaat. Er was gelukkig een heel vriendelijk meisje aan de pomp en later ook nog een klant die samen met mij over de kaart gingen buigen. Maar al snel werd er duidelijk dat we eigenlijk weinig keuzes hadden. Op iedere weg was er wel een Washout, of een Flooding of in het ergste geval een mudflow. Ik zei geef me aub een optie voor een camping hoog en ver genoeg weg bij het water. Dan kunnen we van daaruit alles rustig bekijken en internet in de gaten houden. Het werd dus Cranbrook, gelukkig niet zo ver meer en berg op, nog een behoorlijke stad op zich. Dus als we moeten kunnen we het hier een paar dagen uithouden, als ik ons ga registreren word het eigenlijk allemaal pas echt duidelijk want omdat we gister geen internet hadden wisten we dus ook nog niks van Calgary. Hebben even het nieuws bij de receptie gekeken, en even bij geklets met de beheerders. Ons camping plekje is gelukkig ook nog bult op dus dat geeft een veilig gevoel. Het blijft nog een beetje doorspetteren maar de berichten zijn gunstig en het zou dit weekeinde droog blijven. Als we zitten te eten komt zelfs de zon er nog even door, dus dat ziet er allemaal gunstig uit. Na het eten lopen we nog even de stad in, en gelukkig is hier nergens iets te bekennen van het hoge water. We zijn voor ons doen laat vandaag het is inmiddels bijna 23:00 uur als ik dit verhaal typ. Maarja morgen kunnen we uitslapen we kunnen immers voorlopig toch geen kant op. Het is iedere dag internet bekijken, en dan maar een mogelijkheid vinden om richting Calgary te komen. Tenslotte vertrekt daar woensdag ons vliegtuig :-)

We doen ons best om verbinding te houden, zowel internet al telefoon. Maar het is nu zo dat we gewoon niet weten welke kant we op kunnen en waar we dus de volgende keer zullen overnachten. So No Worries :-) hebben wij ook niet.

17

Dag 17:Cranbrook – Crowsnest Pass

Dag  17: (22 Juni 2013) Cranbrook – Crowsnest Pass 180 km.

Vanmorgen lekker kalm aan gedaan, we dachten dat we laat waren. Maar het bleek dat we gisteren stiekem van Mountain Time naar Pacific time waren gegaan dus het was nog een uur vroeger. Niet dat het voor ons wat uitmaakt we hebben toch vakantie. We laten onze horloges ook zo staan want als het goed is komen we later vandaag weer in Mountain Time.

De lucht lijkt iets opgeklaard maar het voelt toch apart om een veilig plekje te verlaten en dat je weet dat je weer richting het water gaat. De weg waar we gisteren al water hadden aan 2 kanten is inmiddels afgesloten door washout oftewel de weg is weg. Gelukkig hoeven we er niet langs en rijden gewoon de 93 en dan de 3 richting Fernie. We zouden nu eventueel wel naar Radium Hot Springs hebben kunnen rijden weg was deels open. Maar dat gaf sowieso niet echt een fijn idee, en van daaruit was niks zeker waar we dan heen zouden kunnen gaan. Dus we gaan voor de veilige optie, en gaan toch gewoon naar Crowsnest Pass.

Het grootste deel van de route is een deel die we gisteren heen hebben gereden. Nu is duidelijk hoeveel het water toch nog verder buiten de oevers is geraakt. En op sommige stukken zijn er gewoon stukken berg weg waar het water tegen aan is gebeukt. We stoppen nog even waar we gisteren de kudde Elken zagen die zijn weg, dus hebben waarschijnlijk een veilig plekkie gevonden. Verder hebben we weinig last, soms weg werkzaamheden maar die duren allemaal niet lang. Omdat we de tijd hebben stoppen we redelijk vaak, vandaar dat er ook een grond eekhoorn op de foto staat zijn leuke speel dingetjes. De “wolf” kwam ook aanlopen toen we hem in de verte zagen keken we wel even raar. Maar van dichterbij was het dus gewoon een leuke husky uit de buurt. We zagen nu ook eindelijk een manlijke Elk met een super gewei maar helaas geen plek om te stoppen. In Fernie gaan we even naar Mt Fernie Provincial park, helaas staan de wandelroutes niet echt duidelijk aangegeven, dus doen we alleen een rondje camping. Toch lekker, zonnetje scheen en we konden even de benen strekken, ook was er een kleine waterval. Die gelukkig gewoon blank was en niet zoals al die bruine blup die we onderweg gezien hadden. We stoppen vervolgens bij verschillende visitors centre’s om de laatste info te vragen, blijkt toch jammer genoeg dat de dames er niet veel van weten wat er allemaal zo’n 250 km gebeurd. Bij het Crowsnest visitor centre gelukkig wel en deze vriendelijke jonge dame zocht voor ons campings met internet en eventuele wandelingen die we zouden kunnen doen.

We gaan naar Crowsnest Pass Campground, we zijn hier redelijk op tijd, welke tijd hebben we nu eigenlijk? Nou komen we later wel achter. Er is niemand in de office aanwezig mogen zelf een plekkie zoeken en de rest komt wel later, we kiezen er 1 vooraan lekker dicht bij de douches en office ivm wifi signaal. Eenmaal geïnstalleerd gaan we eerst lekker van het zonnetje genieten, we moeten wel een beetje uit de wind gaan zitten maar dan word het toch nog warm. Als we net rustig zitten, horen we vogels ik kijk achterom en ja hoor de Mountain Bleubird zit hier dus gewoon op de camping. Heb er een tijdje achteraan gelopen en nog steeds niet op de foto zoals ik wil. Maar ik blijf het nog proberen :-)

Nu ik dit verhaal typ is het inmiddels 21:00 uur (Mountain Time) dus blijft gewoon 8 uur verschil met jullie. Maar we zien het zonnetje nog steeds op de bergen om ons heen schijnen. We hopen dat dit morgen ook zo is, dan blijven we lekker hier bovenop Crowsnest pass hoog en droog en doen we hier in de buurt een paar wandelingen.

18

Dag 18: Crowsnest

Dag  18: (23 Juni 2013) Crowsnest – Crowsnest

Vandaag een heerlijke relaxte dag gehad, zijn pas na 8:00 uur opgestaan en we konden al gelijk genieten van het zonnetje. Na de douche en het ontbijt maar gelijk een dag bijgeboekt, hier houden wij het vandaag wel uit. Rond 10:30 gaan we op pad en willen eerst na Chinook Lake, daar is een wandeling van 2,3 km om het meer. Eenmaal de weg 6 km in te zijn gereden, komen we bij de camping we dachten dat daar de wandeling begon. Maar er was nog een steile bult naar beneden en er stond een bord niet geadviseerd voor Trailers en Motorhomes uhmm hebben wij weer. Ik zet hem in de achteruit en er stopt een auto naast ons, de man zegt heb er weleens motorhomes beneden gezien maar ik weet niet of ze ook weer goed boven zijn gekomen. Nou wij wagen het er niet op was een en al gravel en echt stijl. We parkeren de camper waar eigenlijk niet mocht en lopen de weg een stukje naar beneden. Zou 500 meter zijn had de man ons verteld maar na bijna 1 km zagen we nog geen meer, dus wij de steile weg maar weer omhoog en nemen wel een andere wandeling.

We besluiten dan maar het Miners Path te gaan lopen, deze is ruim 800 meter one way, en komt uit bij een waterval. Gaat driftig op en neer en we moeten een paar keer flink klimmen. Het pad werd vroeger gebruikt door de mijnwerkers, loopt helemaal langs een beekje en komt dus uit bij de waterval. Een eindje voor de waterval konden we het water via een brug oversteken en met 103 traptreden dachten wij uit te komen bij de mijn. Maar helaas stonden daar geen bordjes meer, dus nog even verschillende paden geprobeerd en de steile trappen maar weer naar beneden. Het viel ons op dat hier verschillende en veel vlinders zaten. Maar helaas krijg je ze niet op de foto, als ze vliegen zijn ze mooi maar als ze stil zitten hebben ze de vleugels dicht dus weinig nut. Eenmaal terug bij de camper nemen we eerst een ijsje ook al was het maar bijna 2 km. toch vonden wij dat we hem hadden verdiend :-)

We gaan door naar Frank Slide, hier is in 1903 82 miljoen ton (30 miljoen kubieke meter) kalksteen naar beneden gekomen. Er is helemaal een pad aangelegd met informatie borden, het was een aardverschuiving over 3 vierkante kilometer in minder dan 100 sec. De meeste rotsen zijn gewoon blijven liggen er is alleen plaats gemaakt voor de weg en de spoorbaan. Best indrukwekkend als je dan zo’n berg ziet waar bijna de helft gewoon van weg is gegleden. We konden binnen ook nog een rondtoer krijgen maar daar hadden we weinig zin in want het was buiten veelste mooi weer.

Dan gaan we ook nog even kijken bij Leitch Collieries hier zijn ruïnes van een koolmijn die actief was van 1906 t/m 1915, ze zijn aan het restaureren en helaas zijn de meeste info borden weg. Maar het was eigenlijk gewoon een dorpje op zich, en best interessant om te zien en rond te wandelen. Gezien gezien en gelopen voor vandaag we gaan weer richting camping en lekker in het zonnetje zitten. Als we rond 15:00 uur op de camping aankomen hebben we bewolking, dan eerst maar een wasje draaien en een beetje lezen en internetten. Rond 15:45 uur kunnen we dan lekker gaan genieten van het zonnetje, het is gelijk weer goed warm, we zijn blij dat het een beetje waait. Nu 20:15 uur schijnt hij nog steeds, en is de lucht nog behoorlijk helder dus hopen dat het zo blijft. Onze planning is om morgen toch nog weer terug te gaan naar Waterton NP wegen die eerder deze week dicht zaten zijn nu weer open in ieder geval Red Rock. En aangezien het weer morgen nog goed zou zijn, willen we toch proberen nog een beetje moois van Waterton NP te zien. Ben nog wel aan het mailen met de campings voor de volgende 2 dagen, Calgary is natuurlijk nog de belangrijkste. Helaas maken de Canadezen niet zo’n haast en is het nog wachten op antwoord. Maar dat zien we morgen allemaal wel :-) we kunnen in ieder geval toch nog even genieten. We kwamen er vandaag achter als je het een paar dagen niet gehoord hebt je het ook nog gaat missen maar de treinen rijden weer :-) Kan de NS nog wat van leren, vanmorgen vroeg hoorde we hem al een keer toeteren, en vanmiddag bij Frank Slide hoorde en zagen we hem, deze was ellendig lang maar komt zeker omdat ze een paar dagen niet hebben kunnen rijden. Maar hoe raar het ook klinkt het is gewoon fijn om hem weer te horen :-)

 

Dag 19: Crowsnest – Magrath

Dag  : (24 Juni 2013) Crowsnest – Magrath 216 km.

Helaas bij het opstaan was er veel bewolking, en als ik later naar de receptie loop begint het te druppelen. Maar zo eigenwijs als we zijn gaan we vandaag toch gewoon terug naar Waterton NP. Ik vraag bij de receptie of er nog bijzonderheden zijn en of zij voor mij de camping voor vanavond wil bellen. Wil er toch zeker van zijn dat we plek hebben en dat ze een heel eind bij het water uit de buurt zitten. Dat blijkt zo te zijn, en ons plekkie is gereserveerd fijn idee want campings verder in het land worden nu meer benut. Normaal worden er campings gezocht bij beekje en riviertjes als er niks aan de hand is maar vele van deze campings zijn weggespoeld of helemaal ondergelopen. Dus reserveren is nu wel een beetje een must en wij kunnen op pad.

Onderweg begint het steeds harder te regenen en we zeiden al tegen elkaar Waterton NP is ons niet gegund of willen hebben dat we nog een keer terug komen :-) we rijden eerst Waterton Village in de waterval is al een stuk blanker en minder wilt. Aan de rand van het water van eerder deze week de picknick tafels onderwater stonden is inmiddels het gras alweer gemaaid. We nemen hier even een snack en genieten even van al die maffe grond eekhoorns. We gaan op pad want nu willen we Red Rock zien, als we het dorp weer doorrijden zien we een vosje lopen hij wilde oversteken maar ging er snel vandoor. De weg naar Red Rock is steiler dan ik dacht en ons Fordje moet er af en toe flink aan trekken. We speuren ons suf naar wild, als we links veel groen hier en daar een boom. Zeg ik wat een aparte bomen lege stammen en alleen bovenaan een kruintje. Oeps in de ankers en in de achteruit zag toch echt iets zwarts bewegen. Hup camper aan de kant en foto’s maken, komt er een auto voorbij en zegt dit is geen stopplaats. Was denk ik een Amerikaan en die weet niet dat, dat in Canada de normaalste zaak is. Eenmaal de beer goed op de foto rijden we verder, he er staan verderop auto’s stil en ja hoor mama beer met 2 cubs :-) onze dag kan niet meer stuk ook al regent het. Heerlijk genieten met zijn allen, zoals het dus kan in Canada gewoon allemaal op de weg parkeren heerlijk land. Dat maakt toch het kleine verschil met de USA hier is alles veel relaxter ook geen ranger of niks gezien. Na een tijdje genoten te hebben gaan we verder we willen toch echt Red Rock zien. Als we eraan komen begint het zelfs iets op te klaren en we besluiten de wandeling naar de waterval te doen. Onderweg word het zelfs droog en het zonnetje komt erdoor dus we krijgen het ook nog warm, het pad was op sommige stukken wel erg nat en het was behoorlijk klimmen. Wel een hele mooie wandeling, en iedere keer denk je we lopen hier alleen maar dan toch komen er weer mensen om de bocht en bij de waterval zie je er dan nog meer. Blijft iedere keer heel apart.

Na de wandeling hebben we wel weer een ijsje verdient :-) maar dan gaan we weer op zoek naar Wildlife. We zien helaas niks nieuws meer, maar mama beer en de cubs waren wel verplaatst en kwamen nu dichter naar de weg. Zelfs zo dichtbij dat ze besloten de weg over te steken. Zo’n grappig gezicht die kleine dingen, cub 2 staat er helaas niet op als hij de rotsen of komt want ik stond te genieten hoe hij dat achterwaarts deed. Als ze eenmaal de weg over zijn zie je zo ook niet meer terug, zo blijkt maar weer dat het moment opnames zijn want auto’s die nu van beneden komen weten helemaal niet dat ze daar zijn geweest. We stoppen nog een paar keer voor een foto, en moeten dan toch maar Waterton NP gaan verlaten het is nog ruim een uur naar de camping. Hier komen we om 17:00 uur aan, ze hadden ons verteld dat we nog konden wandelen dus na het eten wandelschoenen weer aan en op pad. Er zouden jonge vosjes zitten die helaas niet gezien wel genoten van de vele vogeltjes die zaten te fluiten en van alle hertjes die we tegen kwamen. Overal waar je keek zag je er wel weer 1 en dan keken er echt iedere keer 2 van de reebruine ogen je aan. Ook nog een wasbeertje gezien maar die was ons te snel af. Om 21:00 uur zijn we terug bij de camper tijd voor een koppie koffie en dit verhaal typen. Ondanks de regen en de bewolking hebben we nog een schitterende dag gehad.

We zitten nu nog ongeveer 250 km van Calgary vandaan, dus hopen dat we daar morgen een camping kunnen vinden. Maar ook dat zal wel weer lukken en dat zien we morgenvroeg wel.

 

Dag 20: Magrath – Calgary

Dag  20: (25 Juni 2013) Magrath – Calgary

Nou we hebben Calgary bereikt maar wat een narigheid weer onderweg, en normaal valt het al niet mee om met zo’n grote camper door de stad te rijden maar nu met al die omleidingen ivm het water natuurlijk helemaal niet meer. Eenmaal op de camping moeten we toch wel even alle indrukken verwerken. van vandaag ook geen enkele foto. Zijn niet echt dingen waaraan je terug herinnerd wilt worden.
En toch valt het ons weer zwaar om de spullen in te pakken, maar we zullen toch een begin moeten maken. Dit jaar geen early bird dus camper moet op tijd ingeleverd worden. Op internet zie ik dat er een wasstraat ook voor RV’s kort in de buurt zit, en we besluiten de camper weer af te koppelen en het wassen nu maar te doen scheelt toch morgenvroeg weer. Tenslotte moeten we redelijk op tijd op pad en we weten nog niet hoe de omleidingen ons zullen sturen. Rond 18:00 uur zijn we terug op de camping, na het eten lekker douchen en de spullen bij elkaar pakken. Morgenvroeg nog een een dweil door de camper en we kunnen hem inleveren.

20

Dag 21: Calgary – Home

Nou onze laatste kilometers in Canada, gelukkig konden we door een korte omweg Cruise Canada goed bereiken. Nu staat Cruise Canada niet echt in de boeken als klant vriendelijk maar in Calgary spannen ze toch wel de kroon. Na een half uur was dan toch alles geregeld en gingen ze een taxi bellen, dat was nog net niet te veel moeite. Eenmaal op de luchthaven koffers inchecken en dan weer lekker de buitenlucht in. Er is altijd genoeg te zien, zoveel verschillende mensen dan is de tijd zo om en moeten we door de douane. We dachten dat we al het drinken op hadden maar niet dus, dan komt de handtas van ma. Wat kan daar nou mis mee zijn, uhm een navulbare aansteker dat mocht dus niet. Volgende tas weer van ma, dames kijken raar want we hadden net verteld dat ze niet eens rookte maar dat het een reserve voor mij was. Maar ook in de handbagage zat nog een reserve aansteker, 1 kon er nog wel om lachen maar de andere dame niet zo! ohjee nu komen mijn tassen nog en ja hoor nog 3 aanstekers gelukkig mocht ik er 1 houden maar die was niet navulbaar. De douane snapte niet echt wat we met al die aanstekers moesten en we wisten het zelf ook niet :-) De vlucht verliep voorspoedig maar blijft een lange zit. Eenmaal op schiphol hoefde we niet lang te wachten op ons transferbusje te wachten om ons terug naar het Campanille hotel te brengen. Daar stond onze auto nog netjes onder de bomen dus hup koffers erin, en op huis aan.