Dag 1: Schiphol – Vancouver

Dag 1 : (6 Juni 2013) Didam – Amsterdam – Vancouver

Dinsdag avond rond 20:00 uur zijn we vertrokken uit Didam en naar Mercure Hotel Amsterdam gereden. Verliep allemaal voorspoedig en moet zeggen zo’n overnachting ervoor is echt lekker relaxed. Redelijk goed geslapen, en een heerlijk uitgebreid ontbijt buffet.

Rond 10:00 uur zijn we met het transfer  busje naar schiphol gebracht waar we rond 10:15 uur aankwamen. Ruim op tijd dus, voor het eerst zelf  inchecken, ondanks dat ik het uitgeprint had hebben we toch de boardingpassen nog maar een keer daar af laten drukken leken ze echter  😎 En toen kwam het koffers zelf wegen en inchecken pff ik had precies 23 kilo snel stikker opplakken en wegsturen. Die van ma was iets lichter 22,8 kilo, al met al is het wel een uitvinding en gaat het lekker vlot. Daarna uiteraard nog een tijdje naar buiten om te roken, het was lekker weer dus lekker in het zonnetje gezeten en mensen gekeken.

Rond 11:45 uur naar binnen want het boarden begon om 12:15 uur, ondanks dat de lijn behoorlijk langs was ging het nog wel aardig vlot. Uhmm wat kijkt die vent van de scanner me nou raar aan? Mevr deze koffer van u, Ja want kan daar nou inzitten wat niet mag dacht ik nog? Foutje van onze kant, toilettas was in handbagage gekomen ipv de koffer en daar zat dus douchegel en shampoo in van meer dan 100 milliliter. Maar hij moest er nog een keer, wat was dat langwerpige ding toch. Oeps nog grotere fout, camper spullen van vorig jaar waren ook in de handbaggage gekomen en dat zou ook gewoon kunnen als we niet waren vergeten dat daar ook 2 messen bij in zaten voor de broodjes. Nou heb maar gauw sorry gezegd en netjes afstand gedaan van de spullen en we konden doorlopen. Een kwartier later dan gepland gingen we naar de vertrekbaan, onderweg was ik blij dat we dit jaar voor de iets duurdere KLM hadden gekozen, stoelen waren beter en breder, onderweg kwamen ze tig keer langs voor drinken, snacks en eten. Ook het entertainment was een stuk beter dat alles maakt toch de vlucht iets aangenamer maar het blijft een lange zit.

Knipsel

Op Vancouver Airport ging alles weer net zo lekker soepel als vorig jaar zodat ik met een half uur heerlijk buiten van mijn sigaretje kon genieten. Taxi rit ging ook voorspoedig en om 15:45 uur waren we ingecheckt bij Sandman airport hotel. Spullen op de kamer gezet, en we hadden de dollarama naast het hotel ontdekt dus maar even aan de wandel. Blijft een heerlijke winkel om rond te neuzen, en daar even wat te drinken en te knabbelen gehaald. We proberen vanavond zo lang mogelijk wakker te blijven, maar zoals het nu voelt gaat dat niet lukken. Dat zien we dan ook wel weer, we kunnen tot vannacht tot 02:00 uur nog wat gaan eten en vanaf 06:00 uur staat het ontbijt alweer klaar. Die er tot onze verrassing bij hoort terwijl we dat niet geboekt hadden.

Morgen maar even kijken hoe alles gaat, uiteraard de camper ophalen en dan gaan we gelijk de grens naar de USA over. En dan de inkopen uiteraard, de boodschappen lijstjes hebben we al klaar dus dat word flink shoppen. Het volgende verslag wat jullie dus lezen zal zijn vanuit de Unit States of Amerika.

Dag 2 : Vancouver – Sequim

Dag 2 : (7 Juni 2013) Vancouver – KOA-Port Angeles-Sequim 246 km.

Wat een nacht, uiteraard weet je het maar je hoopt toch altijd dat je beter en langer slaapt. Maar helaas waren we lokale tijd al om 4:30 uur klaar wakker. Beetje gedraaid en gemierd en er toen toch maar uit, en koffie zetten, daarna uitgebreid douchen en nog maar wat lezen rond 7:30 uur zijn we gaan ontbijten. Om 8:30 uur heb ik het hotel laten bellen naar Cruise Canada en helaas kregen we te horen dat we de  camper pas om 14:00 uur op konden halen. Dat was even minder maar gelukkig hoefde we pas om 12:00 uur uit te checken het zonnetje scheen volop, en we hebben ons wel vermaakt maar het is toch zonde van de tijd.

Om 13:30 uur kwam de taxi voorrijden en om 13:50 uur waren we bij Cruise Canada, we waren niet gelijk aan de beurt maar al met al ging het toch wel redelijk snel en reden we rond 15:00 uur met een redelijke nieuwe Ford met 50 duizend op de teller het terrein af. Uiteraard was het erg druk richting Seattle i.v.m. de brug die 2 weken geleden instorten, om 18:30 uur stonden we bij de key stone ferry en kregen we te horen dat we om 19:30 uur zouden oversteken naar Port Townsend. Beetje laat allemaal was niet helemaal zo gepland maar nu konden wel de koffers uitpakken. De overtocht ging snel en het waaide op het ding, was echt niet normaal maar gelukkig wel mooi weer dus een paar foto’s gemaakt. Om 20:15 uur waren we weer aan het rijden, en de boodschappen moesten ook nog gehaald worden gelukkig zijn hier de Walmart en de Safeway 24 uur per dag open dus dat is geen probleem. Eerst maar naar de Safeway voor de grootste stoot boodschappen, $104 dollar lichter maar de kar tot de nok gevuld kunnen we met de etenswaren een paar dagen voorruit. Nu nog even naar de Walmart voor de overige dingen, het belangrijkste voor ons een koffiezet apparaat ja en dit jaar was hij nog goedkoper $8,65 dollar voor 12 cubs dan gaan we toch niet met een keteltje water klooien. Om 22:0 uur gingen we weer op pad en waar we al bang voor waren op de camping was natuurlijk de receptie gesloten gelukkig had ik gereserveerd en hadden ze nacht registratie, wel lastig om in het donker je plekkie te vinden. Na 3 a 4 rondjes rond crossen hadden we hem dan gevonden nu snel alle boodschappen weg pakken even rustig zitten en dan snel onder de wol toen de lampen uitgingen was het inmiddels 24:30 uur en dat vanaf vanmorgen 4:30 uur was dus een behoorlijke lange dag. Een paar foto’s bij het hotel, cruise canada onderweg en de ferry.

Gereden: 246 km camping: KOA-Port Angeles-Sequim 80 O’Brien Road, Port Angeles WA 98362,

2

Dag 3: Sequim – Hoquiam

Dag  : (8 Juni 2013) Port Angeles – Hoquiam 325 km.

Wat hebben we geslapen 😉 wel waren we om 6:30 uur wakker, rustig opgestaan en het verslag met de foto’s geplaatst. Om 8:00 uur ging ik me eerst maar eens melden bij de receptie, maar deze vriendelijke mevrouw zei dat we het goed hadden gedaan. Dus kunnen we met een gerust hard gaan ontbijten, het bleef lang rustig op de camping ook wij deden het erg rustig aan. Vannacht hebben we een beetje regen gehad, en ook nu wil de zon er nog niet echt doorkomen. Rond 10:15 uur  zijn we van de camping vertrokken en nog even verderop naar de Walmart gegaan voor de laatste kleine dingen die we vergeten waren. Om 11:00 uur gingen we dan echt op pad, we moeten eerst langs het Visitor Centre want we willen een Annual Pass (park pas) kopen voor alle natuurparken die we deze vakantie nog tegen komen. Dit is goedkoper dan overal dagkaarten te kopen, na het Visitor Centre lag gelijk de  Hurrican Ridge road deze was 32 km lang en boven op de top was er ook weer een Centre en vele mogelijkheden om van de omgeving te genieten. En zoals jullie aan de foto’s kunnen zien hadden we inmiddels volop zon en was het daarboven schitterend. Wel moesten we dezelfde weg weer terug, dit was geen straf uitzicht was schitterend met onderweg vele stopplaatsen om foto’s te maken. Al met al ging er meer tijd inzitten dan we gedacht hadden en toen kwamen we ook nog onze 2 nieuwe vriendjes tegen. Deze waren totaal niet bang, en nadat ze veelste dichtbij kwamen zijn we maar ingestapt en weggegaan eigenlijk zou het andersom moeten zijn. Maar ik denk dat deze al vele toeristen tegen waren gekomen.

We wilde ook nog even gaan kijken bij de Elwha dam, maar hier was een heel gebied afgesloten voor reconstructie dus deden we alleen de kleine wandeling naar Madison Falls. Hoe verder we richting Forks reden dus richting kust hoe meer de bewolking vanaf zee het land op kwam. Hier en daar reden we dan ook in de bewolking (motregen), we besloten om de overige Senic routes over te slaan en richting Hoquiam te rijden. Highway 101 is op zich een mooie route maar af en toe kwam je een bult over en dan zag je een rechte weg voor je zover je kon kijken. Eenmaal rijdende viel het eindeloze niet op want onderweg was er genoeg te zien, en toen eenmaal de zon er weer doorkwam was het echt genieten. Had alleen niet in de gaten qau kilometers want ons fordje begon alweer dorst te krijgen.  Zat gelukkig wel een waarschuwing op die opeens begon te piepen we zouden nog 80 km kunnen rijden en gelukkig hoefde we er nog maar 15 :-). De camping zat eigenlijk vol, maar er werd een plekkie voor ons vrij gemaakt, heerlijk aan het water met genoeg wandelpaden rond om ons heen. Waar we dan ook even hebben gewandeld nadat we de nasi ophadden en de boel weer aan de kant was. Nu ik dit verhaal typ zitten we aan de koffie, en het zonnetje schijnt nog steeds, we horen de vele vogels wel maar ze laten zich helaas niet zien. Alleen tijdens de wandeling een reiger gespot, maar na 1 foto vond hij het genoeg en ging er ook vandoor.

Gereden 325km. Camping: hoquiamriverrvpark 425 Queen Avenue 98550 Hoquiam, WA

3

Dag 4: Hoquiam – Mt Rainier

Dag 4: (9 juni 2013) Hoquiam – Mt Rainier (Ohanapecosh) 260 km.

wow we waren al om 6 uur wakker, de zon scheen al volop, omdraaien en verder slapen lukt dan echt niet meer, dan maar even chatten met Nederland. Daarna rustig ontbijtje, optutten, tanken legen, water vullen en om 9 uur reden we van de camping. Ons Fordje was nog steeds aan het zeuren dat hij dorst had dus dat eerst maar geregeld. Officieel moet je naar binnen lopen een bedrag noemen wat ze van je credit card schrijven en dan kun je voor dat bedrag tanken. Maar ik zei tegen de dame hou alstublieft de kaart even hier dan kan ik hem helemaal vol gooien want ik weet niet wat er precies ingaat. Nou bij $201.05 dollar stopte dan eindelijk de pomp :-) voorlopig mag ons Fordje niet meer zeuren.

Vanaf Olympic hebben we echt een schitterende route naar Mt Rainier, de zon begon goed te schijnen en Mt Rainier dook iedere keer tussen de bomen door. Maar zoals bekent bleef er om de top een wolk hangen, echt een raar gezicht voor de rest kraak heldere blauwe lucht behalve om de top van Mt Rainier. Voor de ingang van het park was er file, goh we zijn dus niet alleen. Op zich merk je de vele auto’s door het park niet maar bij de weinige en kleine parkeerplaatsen is het dan wel even lastig met een 30 ft (9 meter) camper. Maar wat we wilde zien hebben we gezien, we hebben de wandeling naar Narada falls gedaan, 1,1 mile normaal zal het wel makkelijk te doen zijn maar er lag nu nog ijs en sneeuw. Dus het was uitkijken en het werd een survival tochtje wel lachen want steeds zag je mensen slieren en glijden. Dus dolle pret en gelukkig was de waterval zeer zeker de moeite waard incl. regenboog. We vervolgen onze weg naar Visitor Centre Paradise goh nog meer mensen en auto’s we moesten de camper ver beneden parkeren en lopen naar het centre, ging wel bult op en het was behoorlijk warm. Wat je niet zou denken op die hoogte, in het centre kregen we te horen dat alleen Ohanapecosh camping open was. En een uur geleden waren er nog 40 plaatsen open, aangezien we boven toch geen wandelroutes konden lopen door de sneeuw besluiten we om maar rustig af te dalen naar Ohanapecosh campground. Onderweg nog verschillende foto momenten gehad, en zelfs Mt Rainier zonder wolk om de top :-) Rond 16:00 uur arriveren we op de camping het is zelf registratie dus even plekkie zoeken voor $12 dollar konden wij overnachten. We drinken even wat en gaan dan de 2,5 miles Silver falls trail lopen. Zaten nog verschillende hoogte verschillen in, maar na 45 minuten hadden we de falls bereikt. Via de andere kant ging de behoorlijke wandeling van nog eens 45 minuten weer terug. Ondanks dat we geen wild zijn tegen gekomen en maar 1 vogel hebben gespot was het toch een hele mooie wandeling. Eenmaal terug bij de camper eten koken, en rond 19:00 uur zaten we aan de aardappels, erwtjes en varkensfile. We hebben dus weer een schitterende dag gehad, mooie route, mooi weer en ondanks dat we niet veel konden wandelen erg genoten van Mt. Rainier national park.

Gereden: 260 km. Camping: Ohanapecosh campground Located on State Route 123, four miles north of State Route 12

4

 

 

Dag 5: Mt st Helens – Boise

Dag 5: (10 Juni 2013)  Mt st Helens – Boise 761 km.

Vandaag even wat kilometers weg gestampt, was wel niet de planning maar het liep lekker. Om 6:30 uur waren we weer wakker na rustig ontbijtje en een lekkere douche gingen we om 8:30 uur weer op pad. Bij het verlaten van de camping stond gelijk het zoveelste hertje in de berm. De benzinepomp zat om de hoek dus eerst ons Fordje maar weer van benzine voorzien. De officiële planning zou vandaag La Grande zijn 490 km, dat hadden we gisteren avond al veranderd in Baker City 560 km. en omdat het vandaag zo lekker liep en we gigantisch hebben genoten van de route zijn we helemaal doorgereden naar Boise 761 km. Oftewel we hebben vanmorgen Washington verlaten, Oregon door gecrost en in Idaho geëindigd :-)

De route begon vanmorgen bewolkt, en omdat we kilometers wilde maken hebben we maar niet de senic route van Columbia river george genomen maar de highway 84. We waren de brug bij Portland nog niet over of de zon begon te schijnen, verschillende stops gemaakt o.a bij de Bonneville dam. Hier kon je mooi zien hoe de vissen via de watertrap omhoog werden geleid, velen moesten verschillende pogingen doen maar kwamen toch boven. Binnen in het Centre kon je zelfs de vissen onder water volgen, was best een apart gezicht om ze omhoog te zien springen. Na buiten nog even rond gewandeld te hebben vervolgen we onze weg. We rijden weer net op de baan en zien rook en auto’s voor ons remmen af. We dachten eerst dat er gewoon een auto in de brand stond en dat het oversloeg naar de bomen. Nou camper maar uit en buiten zitten op de midden vangrail. Het handige van een camper is dat je van alles bij je hebt. Het was inmiddels behoorlijk warm geworden dus een ijsje ging er wel in. Ziekenwagen arriveerde, brandweer arriveerde en na ongeveer een half uur konden we weer gaan rijden. Helaas zagen we toen we er langs reden dat er een auto op zijn kop in de greppel helemaal uitgebrand lag, dus het was niet gewoon een auto brandje. We vervolgen onze route, we zagen zoveel vergezichten dat het echt geen enkel moment verveelde, we keken onze ogen uit helaas was het vaak te heiig om foto’s te maken. Rond 16:00 uur bereiken we Baker City dit vonden we te vroeg en we zouden om 18:00 uur op de camping in Boise kunnen zijn, dus we vulde ons Fordje weer vol, kop koffie mee en we gaan weer verder. Waar we even niet aan hadden gedacht, was de tijdzone maar ineens onderweg het bordje Mountain Time. De klok ging dus een uur voorruit en we hebben nu met Nederland nog maar 8 uur verschil. Dat betekende dus wel dat we rond 19:15 uur KOA Camping Boise bereikte en wat stond het allemaal vol. Met veel moeite kregen we toch een plekkie, pff wat was het warm in de cabine achter maar snel de airco aan geslingerd, even buiten gezeten maar daar was het nog warmer dan binnen. Onderweg hadden we al wel een paar flitsen gezien maar helaas wil de bui niet losbarsten en word het nu drukkend warm. Dan de deuren en ramen maar dicht en de airco een paar graadjes kouder, het begint nu een beetje behaaglijk te worden. Onderhand is het 22:00 uur als ik dit verhaal typ, dus we drinken nog even wat en duiken er dan in. Hoe het vanaf hier verder zal gaan met de verbinding is nog niet duidelijk, misschien morgen nog wel maar daarna zitten we in Grand Tetons NP en Yellowstone NP dus kan maar zo zijn dat jullie een dag of 5 a 6 niks van ons lezen. Dus geen zorgen als jullie niks van ons horen we lopen niet in 7 sloten tegelijk :-)

Gereden:761 km Camping: Koa Boise-Meridian 184 W. Pennwood Meridian, ID 83642

6

Dag 6: Boise – Idaho Falls

Dag 6: (11 Juni 2013) Meridian Boise – Idaho Falls 441 km

Het was niet echt afgekoeld vannacht bij het opstaan was het nog wel even bewolkt maar de temperaturen liepen alweer op. Bij Mountain Home gaan we van de snelweg af,  gisteren was een dag van uitgestrekte gebieden met hier en daar een eenzame huisje vandaag was nog zo’n dag. Dit ging wel een beetje meer met heuvel op en heuvel af, en steeds historische uitzicht punten. Dus er was genoeg te zien, na ongeveer een 1.5 uur rijden begint de omgeving al zwart te kleuren en het duurde niet lang en we reden het park Crater of the moon binnen. Als je het zelf niet ziet kun je, je denk ik geen voorstelling maken van het gigantische lavagrond gebied. We rijden de weg naar het visitor centre in en vervolgen deze eerst verder voor de senic drive die ze hier hebben aangelegd. Normaal kost het $8 dollar, maar we hadden onze parken pas en konden dus doorrijden. Langs deze route waren er verschillende uitzicht punten met wandelpaden uitgezet langs deze wandelpaden stonden dan weer allemaal bordjes hoe het gebied is ontstaan en wat ze eraan proberen te doen om ander groen te laten groeien zodat meer vogels wild en ander fauna terugkeren naar dit gebied.

Bij de eerste 2 uitzichtpunten hebben we gewandeld beide routes van ongeveer 1 mile zo mooi om te zien hoe de allerkleinste bloementjes proberen te overleven op de lava grond. Op sommige stukken grond kon er maar 1 bloementje overleven, dit kwam omdat de grond pikzwart was, en als dan de zon erop scheen de grond warmer kon worden dan 65 graden. Bij het derde uitzicht punt kon je helemaal een zwarte bult oplopen, maar aangezien de zon volop scheen, en ik nog steeds last van mijn verkoudheid/benauwdheid heb hebben we die maar niet gedaan. Bij punt 4 konden we naar 2 kraters lopen op de foto’s zijn ze niet heel duidelijk maar neem maar van ons aan dat het best indrukwekkend was. Punt 5 was een wandeling van 2,5 mile ook die ivm de warmte en mijn hoesten maar niet gedaan. Bij punt 6 kon je ook wandelen maar je moest een zaklamp meenemen want onderweg kwam je grotten tegen. Stonden ook bordjes van vleermuizen enzo afgebeeld dus ook die hebben we maar overgeslagen. We vervolgen de senic route met onderweg nog een paar foto stops en verlaten rond 14:15 uur Craters of the moon. Tomtom geeft aan dat het ongeveer nog ruim een uur is, ik kan jullie zeggen dit werd een lang uur echt niet te geloven hoe lang de weg was 42 km recht toe recht aan geen bocht geen heuvel je zag steeds de weg heel in de verte voor je. Om 15:30 uur waren we op de camping en doen lekker de rest van de middag niks gewoon lekker buiten zitten en luieren we hebben tenslotte vakantie. Het blijft lang warm zodat we ook nog buiten kunnen eten. Na het eten draaien we een wasje, de eerste paar dagen zitten we op campings zonder faciliteiten dan is het wel lekker dat de boel weer schoon in de kast ligt. Morgen ons Fordje nog even van Benzine voorzien, en extra brood inslaan. We verblijven dan 2 dagen in Grand Tetons, en 3 nachten in Yellowstone.

Gereden: 441 km Camping: Snake river rv park 1440 Lindsay Boulevard Idaho Falls, ID 83402,

7

Dag 7: Idaho Falls – Grand Teton

Dag 7: (12 Juni 2013) Idaho Falls – Grand Teton 350 km

Wat een dag, bij het opstaan scheen de zon en was het gelijk warm, snel even een paar boodschappen Fordje tanken en op weg naar Grand Tetons. Als we de Tetons Pass oprijden komen we al snel in de laag hangende bewolking, dus de uitzichten die we hadden waren schitterend maar niet echt voor foto’s. In Jackson begon het serieus te regenen dus we zijn wel even langs het park opgereden met de bogen van geweien maar we hadden geen zin om er een foto van te maken. Op weg Naar Grand Tetons begon het droog te worden met hier en daar een lichtpuntje, maar helaas de Tetons zelf zaten het meest van de tijd in de bewolking. We besluiten eerst de highway te rijden misschien dat het later nog opklaart. Het park zelf gaan we binnen bij Moran Entrance. Daarna slaan we links af richting Signal mountain of te wel de Teton park road, we zijn net de weg ingeslagen zien van afstand de dam en ook zien we gigantisch veel auto’s staan en jawel onze eerste Bear Jam. Dus camper aan de kant en we wandelen er naar toe. Onze eerste Grizzly 2013 is een feit, staat heerlijk te schrapen over de grond om wat lekkers te vinden. Het valt ons gelijk op dat de rangers hier wel veel strenger zijn dan in Canada. Auto’s moeten echt goed langs de weg worden geparkeerd probeer niet net met je wiel over de witte lijn te staan want dan staan ze al bij je. This is not gonna work you have to move your car, Duh we praten hier over luttele centimeters. Na even genoten te hebben rijden we verder en besluiten om maar vast een plekkie op de camping te reserveren hebben we daar geen zorgen meer over. Het is weer zelf registratie dus plekkie zoeken valt niet echt mee, dat lange ding van ons kan je bijna nergens fatsoenlijk in parkeren. Max. lengte voor deze camping is ook maar 30 feet, we hadden een plekkie parkeren hem daar en gaan lopend naar de registratie. Onderweg zien we toch nog een mooiere plek dus doen even een briefje in van bezet en we registreren die plaats. Zo dat is geregeld nu kunnen we nog rustig het park gaan verkennen en hoeven we ons daar geen zorgen meer over te maken.

We rijden de senic route bij jenny lake lodge maar het is ons te bewolkt om foto’s te maken, we rijden naar Jenny Lake Visitors centre, we kijken even voor morgen als we de wandeling willen gaan doen. De zon komt erdoor, we besluiten om nog gewoon de highway een keer te rijden misschien dat er nu mooie foto’s gemaakt kunnen worden. We stoppen eerst bij Chapel of the tranfiguration dat is een foto die je gewoon gemaakt moet hebben door het raam van de kerk met de bergen op de achtergrond. Daarna verlaten we weer het park via Moose Junction we dachten dat er weg werkzaamheden waren maar nee ze stonden geparkeerd. Dus hup Camper aan de kant, en yes onze eerste Moose is ook een feit. Iedereen probeert bij de waterkant een foto te maken net als ik er een paar heb gemaakt ja hoor ranger please go all back to the bridge. We staan er echt allemaal ruim vandaan zit nog water tussen maar nee mocht nog 1 foto maken en dan terug naar de brug. We gaan weer verder we rijden de antelope flats road door maken we nog wat foto’s van bizons, voor de rest vinden we het allemaal te bewolkt (hopen op morgen mooi weer) we rijden nog wel even naar Colter Bay om daar de camping te reserveren voor morgen. Bij de dames in het kleine kantoortje kon het eigenlijk niet maar ze hebben me netjes verder geholpen en de camping voor morgenavond is geregeld. We vinden het genoeg voor vandaag en we gaan de camping opzoeken, als we van Colter Bay terug rijden zien we dat er nog steeds auto’s staan geparkeerd bij de Grizzly beer hij is wel iets verplaatst maar hij zit er dus nog steeds. Om 17:00 uur staan we op de camping, onderweg hadden we al wat flitsen te zien maar het begint dus even gigantisch te onweren echt gaaf zo tussen de bergen, daarna een flinke bak regen en hagelstenen zo groot als knikkers. Wat een lawaai geeft dat in de camper, als we aan gaan eten is de hemel opengebroken en staat de zon hoog aan de hemel. Dus na het eten nog even de schoenen aan en lopen we naar de boat ramp, deze is verder dan we dachten maar het is wel even lekker en toch nog een mooi plaatje. Alleen jammer dat het muggenspul in de camper ligt want we worden lek gestoken. Vanavond duiken we er vroeg in morgen een redelijk drukke dag.

Gereden:350 km.   Camping: Signal Mountain campgroud signal mountain road Alta, WY 83414

8

Dag 8: Grand Teton

Dag 8: (13 Juni 2013) Grand Teton – Grand Teton

Het begint misschien eentonig te worden maar wat hebben wij een schitterende dag gehad, om 6:30 uur waren we wakker zonder wekker. De hemel was strak blauw en de zon scheen na het ontbijt en het optutten zo rond 8:00 uur kwam de bewolking aanzetten. Uhmm dat was even minder dus gaan we maar gauw op pad, we rijden eerst weer de highway omdat we gisteren bij alle punten door waren gereden ivm de bewolking. Onze eerste stop word, Cunningham cabin historic site. Als we richting het schuurtje lopen zitten de bergen rechts vol in de bewolking en horen we het donderen, gelukkig schijnt de zon nog wel op de Tetons dus we kunnen onze plaatjes schieten. Onze volgende stop word Snake river overlook en zoals jullie op de foto’s kunnen zien hadden we nog aardig geluk met de bewolking. We zijn ook nog even gelopen naar de Blacktail Ponds overlook, helaas geen bevers gezien maar het uitzicht was schitterend. We gaan richting Jenny lake visitor centre want we willen de trail gaan lopen. Maar wacht er staan mensen langs de kant van de weg nog niet veel maar toch maar even vragen wat ze zien. En ja hoor weer een Moose even zien of we de camper goed weg kunnen zetten moeten wel even draaien en kapriolen uithalen maar hij staat netjes geparkeerd. Meneer Moose lag lekker te herkauwen en het zag er niet naar uit dat hij snel zou opstaan. Dus we maken een paar foto’s en gaan door, bij Jenny Lake nemen we wel kaartjes voor de boot zodat we niet helemaal om het meer hoeven te lopen maar de shuttle brengt ons naar de overkant scheelt toch bijna 5 km.

De trail naar Hidden Falls begint gelijk driftig behoorlijk klauteren en valt niet echt mee op deze hoogte 6080 ft, met mijn hoestbuien. Gelukkig dempt de waterval een beetje mijn geblaf, en hebben we geen berenbel nodig ik maak lawaai genoeg. Nu gaven ze aan dat de trail maar 0.6 miles was nu kennen we wel hoe ze hier de afstanden berekenen en ik kan jullie vertellen hij was pittig. Maar uiteraard laten we ons niet kisten en gaan voor de 0.4 miles extra naar Inspiration point, we voelde ons net berggeiten maar het uitzicht was echt super. We lopen nog een stukje door richting de Canyon en genieten van de uitzichten. Eenmaal terug bij Inspiration point gaan we even rustig zitten genieten van het uitzicht daarna beginnen we aan de afdaling. Eenmaal terug bij de camper nemen we eerst een ijsje dat hebben we wel verdiend, daarna vervolgen we onze weg. We rijden nog 1x de senic route van Jenny lake lodge, net aan het begin staan er Elks, verder op de route spotten we helaas niks meer, maken nog wel even foto’s bij Jenny lake overlook. Daar kunnen we naar de overkant kijken waar het bootje ons af had gezet, en we denken dat we ook Inspiration point van deze kant hebben gezien. We rijden weer verder, ik had gedacht dat wij met onze 30ft Signal mountain road niet mochten rijden maar er stond alleen verboden voor trailers dus wij naar boven. De weg was goed te doen maar eenmaal boven was het een probleem met parkeren, de camper maar even snel dwars geparkeerd en snel naar het vieuwpoint wat foto’s maken. Het was even lastig om de camper weer in de goede rijrichting te krijgen maar het was zeker de moeite waard. We stoppen ook nog even bij de dam, en nog 2 overlooks en rijden dan naar Colter Bay Village waar we de camping al hadden gereserveerd. We laten ons de macaroni smaken, en na de afwas lopen we weer even richting water.

Gereden: 114km. Camping: Colter Bay campground 100 Colter Bay Village Road Moran, WY 83013

9

Dag 9:Grand Teton–Yellowstone

Dag 9: (14 Juni 2013)  Grand Teton – Yellowstone 225 km.

En weer waren we vroeg wakker, de zon scheen dus maar uit de veren en op pad naar Yellowstone. Op de weg erheen moesten we in de ankers want er staken een roedel Elken over. Die we later over het veld mooi konden foto graveren. Bij een paar foto stops die we maakte kregen we in de gaten dat het toch wel een stukje kouder was in Yellowstone goh die wind waaide overal doorheen. Maar het zonnetje scheen dus dan maar even een extra vest aan, bij Grant village zijn we even langs het visitor centre gegaan om daarna de West tumb geyser basin te bekijken. Het is eigenlijk iets wat jezelf gezien moet hebben overal borrelt er gloeiend heet water omhoog. Het was lastig foto’s maken met de wind en de stoom wat er van de basins afkwam. Maar we hebben het geprobeerd zo goed mogelijk weer te geven. Het is echt apart allemaal andere kleuren, soms gewoon een gat in de grond. En zoals op de foto te zien is ook gewoon gaten in de grond in het meer, en soms was het ook maar een heel klein gaatje in de grond waar dan stoom uitkwam en wat je gewoon hoorde borrelen. We vervolgen onze weg naar Fishing Bridge en gaan daar een stukje naar rechts richting de East Entrance. We lopen de Pelican trail in de hoop dichter bij de Pelikanen te komen maar dat zat er niet in. Maar het was even een leuke afwisseling en de spiertjes waren weer los. We rijden tot aan Steamboat point hier was ook aardig wat activiteit wat dan gewoon als stoom uit de grond komt, met een mooi uitzicht over het meer. Als we ons hebben gedraaid komen we in een file, de bizons die ik eerder op het grasland had gefotografeerd hadden besloten de weg over te steken en later gewoon midden op de weg te gaan lopen. Je bent dan zo 15 minuten kwijt, want je durft er ook maar niet zo langs op, 2 waren de weg over en wij waren 1e wagen, nummer 3 kwam er aan staan naast mijn deur. Heb gauw raampje dicht gedaan :-) en toen ik hem in die rare bruine ogen aankeek snel gas gegeven.

Onze volgende stop is Mud Volcano goh wat een stank was er daar echt naar rotte eieren, hier zijn allemaal modder poelen die gewoon staan te pruttelen. Een heel apart gezicht we hebben de 1,5 km wandeling gelopen langs de poelen als laatste kwam Dragons Mouth Spring dat ding bulderde. We steken de weg over naar Sulphur Caldron dit is een bron met een ph waarde van 1.2 ph vandaar de gele kleur. Als we weer verder rijden zien we weer allemaal auto’s parkeren dus hup camper aan de kant en we wandelen erheen. Het is een Grizzly die lang daar had liggen slapen, maar nu in beweging kwam om water te gaan drinken. Eenmaal wat gedronken draaide hij zich om en plofte zo op zijn buik, iedereen lag in een deuk het was ook wel een heel grappig gezicht. Op de foto is goed te zien hoeveel mensen dat aantrekt en wat voor een file dat je dan krijgt. Wij rijden weer verder naar Canyon Village we rijden tot aan Inspiration point hier heb je een mooi zicht op de waterval en de Canyon we maken op de terug weg ook nog even foto’s bij de Upper fall. Als we de brug weer oversteken en rechtsaf willen slaan zien we links weer allemaal auto’s geparkeerd dus wij ook die kant op we rijden voorbij en vragen aan de ranger wat ze zien Black Bear in the woods. Ok verderop even camper draaien en we kunnen redelijk dichtbij parkeren helaas is het voor een foto niet echt duidelijk want hij lag op de grond iets te eten. De laatste foto lijkt misschien heel onduidelijk maar dat kwam omdat we een gigantische hagelbui over ons heen kregen. We genieten nog even van de beer en besluiten dan van wegen het weer maar de camping op te zoeken we hebben tenslotte nog 2 dagen Yellowstone. De planning was Madison Campground maar helaas stond al een bordje full dat hadden we vandaag al bij meer campings gezien. Dus we hebben geen andere mogelijkheid dat het park via de west entrance te verlaten en een KOA op te zoeken. Deze ligt een eindje weg maar gelukkig nog wel plek, al hadden we niet veel later moeten zijn. Om 17:15 uur staat alles op zijn plek, het blijft nog even doorregenen maar als we het eten achter de kiezen hebben en de afwas hebben gedaan is het droog. We doen nog even rondje camping, daarna gaan we druk bezig met foto’s en verslagen uploaden de verbinding is niet al te best maar jullie hebben geluk het staat er allemaal op.

Gereden: 225 km.  Camping: Yellowstone Park KOA 3305 Targhee Pass Hwy. West Yellowstone, MT 59758

10

 

Dag 10: Yellowstone

Dag 10 : (15 Juni 2013) Yellowstone – Yellowstone 166 km.

Goh wat was het koud afgelopen nacht, was om het vriespunt dus toen we om 6:30 uur opstonden maar gelijk de kachel aan. Om 8:30 uur was alles spik en span en waren we ook al langs de dump geweest, dus we konden weer op pad naar Yellowstone. Eerst toch maar even de tank nog vol gooien en dan ook maar wat propane voor het geval het weer zo koud word is het toch fijn om te weten dat alles gevuld is. We vertrekken in dikke mist en kou, we hebben de fleecevesten aan, en dat midden juni. We gaan in 1 streep naar Norris Campground want daar zou gelden wie het eerst komt, maar we draaien erop en de bordjes Full hangen er. We zeiden dat is nog van gister, als ik bij het bord sta te kijken komt er een vrouwtje bij lopen en die vraagt zoeken jullie een plek, ik zei ja nou succes zegt ze. Duh het is pas 9:15 uur, ze zegt eerder kon je niet voor meer nachten betalen maar tegenwoordig wel, dus het is eigenlijk niet eerlijk maar ze had nog 2 plaatsen gezien hun namen C84 en C90 was ook nog vrij maar ze dacht niet dat wij daarin pasten. Dus ik envelop mee, en naar boven gereden het was allemaal niet echt breed en C90 was eigenlijk gewoon langs de weg. Maar had even geprobeerd en het paste dus papier en envelop ingevuld $40 dollar voor 2 dagen en wij zijn onder de pannen. De bedoeling was om nu in 1x naar Old Faitfull te rijden dat was voor ons het verste punt (door dat geklooi met de campings rijden we soms de wegen dubbel) maar we konden het niet laten onderweg al een paar stops te maken. We stoppen eerst bij Artist Painpots was een aardige wandeling er naar toe, en helaas veel stoom dus lastig foto’s maken. De zon begon ook al goed te schijnen dus de vesten kunnen zo uit. De volgende stop is Monument Geyser bassin, maar helaas dat was helemaal een stoombad, nog wel een Yellow bellied marmot gespot.  Bij Beryl spring was het inmiddels bloedheet geworden, en werden de vesten voor zomer kleding geruild. Verderop  staat er bij Firehole drive niet geadviseerd voor RV’s maar de weg ziet er goed uit dus we doen het toch, later bleken we niet de enige. Onderweg tegen de berg nog een Elk gespot, waterval en weer terug op de route.

Nu toch echt door naar Old Faithfull, wat een mensen massa we zijn er rond 11:40 uur en 12:10 uur zou hij gaan spuiten dus we gaan even lekker in het zonnetje zitten. 12:11 uur kunnen we dan zelf mee maken hoe het is als een Geyser van dit kaliber gaat spuiten en we moeten zeggen het is wel indrukwekkend. We lopen de board walk langs andere geysers en poolen, terug in de camper maar gauw de Airco aan wat is het inmiddels toch bloedheet geworden. Op de terugweg richting Norris stoppen we nog bij Biscuit Bassin met een paar kleinere actieve geysers, de Midway Geyser Basin met Grand Prismatic helaas niet goed op de foto te zetten, en Lower Geyser Basin met Fountain Paint pot waar alle 4 verschillende activiteiten tegelijk te zien waren, Geysers, modderpoelen, heetwaterbronnen en Fumaroles. Na dit alles hebben we wel even genoeg van al dat gestoom en gebubbel, we stoppen nog wel even bij Gibbon Falls leuke afwisseling en mooie waterval. Om 16:30 uur staan we moe maar voldaan op de camping, wel heel veel indrukken vandaag opgedaan. Het is toch vaak moeilijk te begrijpen hoe de aarde zo kan borrelen en hoe dan al die mooie kleuren ontstaan. Na het eten doen we weer even een rondje camping, bijna bij de ingang staan er 2 Bizons. Wij zijn op gepaste afstand maar een andere man kwam iets te dicht in de buurt en moesten we ook nog rennen. Die beesten zijn wel heel erg groot van dichtbij als we de ene volgen die richting water loopt komt die andere rotzak wel weer heel dichtbij we gaan maar even de wc’s op en wachten tot hij gepasseerd is. We wandelen weer rustig richting camper, we zijn wel erg blij met ons plekkie in het bos. Want het is nog behoorlijk warm, en aangezien we geen elektra hebben dus ook geen airco. Lekker alle deuren en ramen open, nu we aan de koffie zitten moet wel alles weer dicht want helaas alle buren om ons heen zitten een vuurtje te stoken. Morgen nog een hele dag Yellowstone, dan doen we de bovenste Loop.

Gereden km: 166 km Camping: Norris Campground  Norris Campground Rd WY 82190, Verenigde Staten

13

Dag 11: Yellowstone

Dag 11: (16 Juni 2013)  Yellowstone – Yellowstone 148 km.

Vannacht heeft het gevroren, nu snappen waarom we gisteren avond bij het rondje camping de bordjes zagen kranen laten druppelen ivm vorst :-) Dus blij dat we de propane hadden gevuld we konden dus het kacheltje even flink laten brullen. Rond 8:45 uur gingen we weer op pad, de zon stond inmiddels hoog aan de hemel en bij de eerste stop konden de vesten alweer uit. We stoppen eerst bij Roaring mountain dit is een berg waar aan veel gaten en scheuren de stoom komt, was wel tegen zon in maar de foto is aardig gelukt. Iets verderop staan er weer auto’s stil, dus parkeren en vragen wat ze zien. Het is weer een Grizzly. Hij wil niet echt achter de struiken vandaan komen. Dan stoppen we om een foto van de mooie omgeving te maken ik zie een vogel overvliegen en maak met veel geluk foto’s, er stoppen meer mensen die hadden de vogel achtervolgd en gehoopt hem hier op de foto te zetten maar hij was ineens spoorloos. Moet nog opzoeken welke vogel, ze hebben me het wel gezegt, want ze hadden boekjes bij zich waar hij in afgebeeld stond. Man baalde wel een beetje en ik had gewoon een lucky shot :-) We maken nog een paar stops om de omgeving te fotograveren en gaan dan naar Mammoth Hot Springs, met de camper mogen we de drive niet doen dus we gaan aan de wandel. Er waren nog een paar mooie terrassen te zien maar velen stonden er ook droog. We lopen een tijdje rond, en gaan dan met de camper verder naar de lower terrassen hier alleen een foto gemaakt van het overzicht we hadden geen zin om de loop te lopen. Als we net het dorp passeren zie ik iets in de lucht, en zie meer mensen omhoog kijken. Camper gewoon dubbel geparkeerd want deze wou ik zeer zeker zien en op de foto zetten. Het was dan eindelijk de Bald Eagle, wat is het toch een schitterende vogel en groot. Na een tijdje genoten te hebben rijden we naar de North Entrance want we wilde uiteraard wel even de poort op de foto hebben, daarna nog even in het stadje rondgelopen door de giftshops blijft leuk en aangezien we de staatsgrens waren gepasseerd en dus in Montana waren hadden we ook geen tax :-)

We rijden de weg weer omhoog en gaan nu richting Tower Roosevelt hier hadden we weg werkzaamheden dus weinig stop mogelijkheden. Net voorbij Tower Roosevelt stoppen we wel bij Tower Falls, we maken een foto van vanaf het platform want de trail naar beneden was gesloten. We rijden door naar Canyon want we haden North rim drive eerder deze week niet gedaan ivm het slechte weer. We lopen eerst de Brink of the Lower Falls wat een afdaling was dit, het uitzicht was schitterend met een regenboog in de Canyon maar we moesten de klim ook weer omhoog maken. We rijden door naar Lookout point hier was een korte route naar een uitzicht punt, we konden hier wel redelijk goed het nest van de Osprey zien. We nemen ook nog Grand vieuw mee, het blijven nou eenmaal mooie vergezichten en met de zon op de Canyon zie je mooi alle verschillende kleuren. Net als we gedacht hadden alles te hebben gezien is er ook nog Inspiration Point die slaan we natuurlijk niet over. Dan komen we toch echt aan het einde van de one way drive van de North Rim. We doen nog even brink of the upper falls road om de upper falls van bovenaf te bekijken ook hier komt de zon er weer goed op en hebben we weer een regenboog. We zijn toch wel een beetje moe en versleten inmiddels, maar wel willen ook nog de Norris Geysers zien we zijn er al 2 dagen aan voorbij gereden, en aangezien we er dichtbij op de camping zitten gaan we er nu toch even langs. We lopen niet meer de trails, vandaag al zoveel gelopen en met deze temperaturen en op deze hoogte valt dat niet echt mee. Dus we maken een overzichtsfoto en gaan dan richting camping. Om 17:15 uur staan we weer op ons plekkie en weten we niet hoe snel we onze schoenen uit moeten trekken. Het was een schitterende dag en een mooie afsluiting van ons bezoek aan Yellowstone. Morgen gaan we rustig op pad en verlaten we het park via de North East entrance door Lamar Valley, via de Bearthoot highway naar Red Lodge. Waar we de camping hebben gereserveerd :-) De planning is redelijk vroeg aan te komen, zodat we het heerlijk rustig aan kunnen doen en evt nog een wasje kunnen draaien.

Gereden: 148 km. Camping: Norris Campground  Norris Campground Rd WY 82190, Verenigde Staten

12

Dag : 12 Yellowstone – Red Lodge

Dag : 11 (17 Juni 2013) Yellowstone – Red Lodge 225 km.

Als we om 8:00 uur van de camping afrijden komt net een kudde bizons voorbij, iedere keer zeggen we geen bizons foto’s meer. Maar ja met zo’n hele kudde is het toch weer anders, en maken we toch foto’s. We verlaten vandaag het park via Canyon, Tower Roosevelt en rijden door het mooie Lamar Valley hier spotten we een visarend, helaas alleen vliegend in de lucht als we aan komen rijden. Er staan heel wat spotters, want het nest was in de buurt en moeders ging steeds vis vangen, waar hun dan foto’s van maakte. Wij hebben niet zoveel geduld en rijden verder, weer mensen aan de kant van de weg ook wij parkeren en lopen een stukje terug. Het is weer een Grizzly, wel ver weg voor foto maar met de verrekijker was hij goed te zien. We maken ook nog een foto van een andere roofvogel moet nog opzoeken welke, en we zien nog een pronghorn vrij kort aan de kant. Verder stikt het hier ook weer van de bizzons, we verlaten het park via de North East Entrance. En dan komt hij, de Bearthoot highway is gewoon een weg die je gereden moet hebben als je in de buurt bent. Vergelijk hem zelf een beetje met de Trollstigen in Noorwegen maar dan veel hoger, meer bochten :-) en is 110,6 km lang.

De uitzichten die we hadden waren echt geweldig, deze weg is maar een paar maanden open eind mei tot begin september, wij hadden nu nog veel sneeuwplekken en bevroren meren. Wat wel weer een mooi effect had, met de zon vol op je kop, dus het werden veel foto stops :-) Het is hierboven echt genieten en je weet gewoon niet waar je kijken moet, had gehoopt op een berggeit ofzo maar verder dan marmotten en eekhoorns zien we niks. Ja heel soms alweer een stuk lager uiteraard weer een bizon. Onze laatste stop is Rock Creek Vista Point toch nog een hoogte van 2800 mtr. We kunnen nu mooi de weg zien die we gereden hebben en de laatste 20 mijl die we nog naar beneden moeten. Daarna bereiken we Red Lodge waar we onze KOA camping hadden gereserveerd. We arriveren rond 15:30 uur de Bearthoot highway had toch iets meer tijd gevergd dan verwacht maar was zeer zeker de moeite waard. Alles ziet er netjes uit, en Bob brengt ons netjes met zijn golf karretje naar onze plek. Het is een heerlijk plekkie in de zon, dus camper op zijn plek, Stroom eraan, waterslang eraan stoeltjes naar buiten en heerlijk een uurtje genieten van het zonnetje. Het is wel bloedheet, het gaat de 30 graden over, maar we hebben gehoord dat jullie daar in Nederland nu ook last van hebben. Rond vijven gaan we maar even een paar wasjes draaien, dat gaat hier allemaal zo super snel, zodat alles met een uurtje alweer schoon in de kast ligt. Het blijft nog lang warm dus we drinken de koffie nog lekker buiten. Rond negenen word het toch een beetje vochtig en gaan we naar binnen. Het voordeel hier tussen de bergen is wel dat het overdag smoorheet is maar savond lekker afkoelt :-) Inmiddels is het hier 22:00 uur we drinken nog wat en duiken er dan in. Morgen nog lekker een dagje rustig aan, hebben we wel verdiend :-)

11

Dag 13:Red Lodge – Deer Lodge

 Dag  :13  (18 Juni 2013) Red Lodge – Deer Lodge 460 km

Vandaag niet zo heel veel te vertellen, was een reisdag en de boodschappen weer aanvullen. Vanmorgen lekker rustig aan gedaan, camper een beetje schoon gemaakt. Was ook al nodig na 5 dagen in het bos :-) Als je dan vertrekt denk je shit 420 km vandaag, maar als je dan eenmaal aan het rijden bent hadden het er makkelijk 600 km kunnen zijn. Het verveeld geen moment iedere keer zie je weer wat anders. Hoe snel de omgevingen hier kunnen veranderen, is gewoon niet te bevatten, vanmorgen eerst een stukje binnendoor daar waren heel veel verschillende vogeltjes. En bleven we uitzicht houden op de sneeuw toppen. Daarna komen de weilanden met de vele koeien, maar echt boerderijen zien we niet. En het valt ons op dat we ook nog geen ene boer op een tractor hebben zien rijden. Terwijl die rotdingen bij ons altijd op/in de weg zitten :-p.

In Bozeman gaan we boodschappen doen, aan de foto kunnen jullie zien hoeveel boodschappen het waren en dat voor maar $84 dollar oftewel ongeveer €62 euro. En dan pakken ze ook nog alles voor je in de plastic zakjes. Niet alleen naar de chips kijken zitten ook vele gezonde dingen tussen :-) voor de rest van deze vakantie hoeven wij niet meer naar de winkel. We waren al zo vaak een Mc Donalds voorbij gereden maar hier zat er 1 bij de Walmart in. En dan 1x voorbij lopen gaat wel maar op weg naar buiten toch maar bescheiden kip Nuggets gehaald. Het minste wat je kon halen waren er 10 (bij ons 6) nu hadden we er twintig voor $4,95 oftewel €3,50 euro. We vervolgen weer de interstate 90 ik wou dat wij van zulke snelwegen hadden. Onderweg komt er een dip en we besluiten ons Fordje maar vol te gooien en gelijk een kop koffie te nemen. Voor de koffie betaal je ongeveer €0,50 cent en de benzine omgerekend ongeveer €1 euro de liter moet het nog precies uitrekenen want hier betaal je per Gallon. Maar denk dat ik er niet ver naast zit, ons Fordje is wel een stevige drinker loopt ongeveer 1 op 4. Maar je sleurt dan ook wel een complete woning met je mee dus valt nog weinig van te zeggen.

Rond 16:00 uur komen we in Deer Lodge op de KOA camping aan, het is niet groot. Maar alles ziet er netjes uit, en de wifi doet het dus wat wil een mens nog meer. Het donderd en bliksemt wel steeds in de verte maar het wil niet echt los gaan, mag van ons wel want het is drukkend warm. Maar zoals we op de radio horen en in de krant lezen hebben jullie daar ook last van :-) Nu inmiddels de aardappels en de erwtjes op, begint het toch lekker door te waaien en af te koelen. Morgen gaan we richting Glacier NP we weten niet precies waar we uitkomen en of we ontvangst houden. We wilde een auto huren voor de Going To The Sun road maar helaas zijn ze nog sneeuw aan het ruimen en gaat hij pas de 21e open. Dus de volgende dagen zijn nog een beetje onduidelijk en weten we nog niet precies waar we zullen overnachten.

14

Dag 14: Deer Lodge – East Glacier

 Dag  :14 (19 Juni 2013) Deer Lodge – East Glacier NP (via west glacier) 545 km.

We waren zeer vroeg wakker, we reden al om 8:15 uur van de camping. Richting Glacier NP, helaas wilde het vandaag niet helder worden. Maar de route was er niet minder om, we genoten enorm en vergaten zelfs te stoppen en foto’s te maken. We hebben vandaag heel wat hertjes gezien, we zagen ook een moeders met een ieniemienie Bambi. We zijn er nog een eind voor terug gelopen maar helaas ze waren nergens meer te bekennen. Was echt een schattig gezicht dat kleine ding. Het enige wat we vandaag op de foto hebben kunnen zetten zijn kraanvogels ook wel een apart gezicht om ze door een weiland te zien lopen.

Rond 13:00 uur kwamen we aan bij Glacier NP, en zo te zien hadden ze hier gister enorm slecht weer gehad. Lagen takken en modder op de weg, maar de mensen massa was er niet minder op. Even langs het visitor centre geweest ook al wisten we dat we met onze camper niet verder dan Avalanche creek mochten. En verder zat de weg nog dicht omdat het nog niet helemaal sneeuwvrij was. Toch maar even dat stukje van de Going to the sun road gereden, helaas begon het onderweg te regenen dus wandelen was voor ons geen optie, moet wel leuk blijven. Aangezien de GTTS voor ons toch niet op tijd open zou gaan, besluiten we vast een stuk richting East Glacier te gaan. Onderweg word het echt bar slecht weer, regen komt met bakken uit de lucht we zagen geen hand meer voor ogen. Als we bij de voorgenomen camping zijn, kijken we op de tomtom en is East Glacier nog maar 110 km verder. Aangezien het toch bagger weer is besluiten we verder te rijden, af en toe klaart het wel iets op maar helder wil het niet worden. We zouden gaan voor St Mary campground in het park maar besloten toch voor de KOA te gaan.

Rond 17:30 uur komen we op de camping aan, en bij het registreren begint het alweer te regenen. Camper op de plek snel stroom en water eraan en naar binnen, uhmm geen wifi ontvangst. Ik weer naar de receptie, het kwam door het weer omdat er alleen satelliet verbinding is en de bui die er hangt zou erop storen. We mochten wel een plekkie dichter bij de office gaan staan, als de bui dan over was zouden we beter ontvangst hebben. Eenmaal camper verzet te hebben, krijgen we toch een noodweer. We werden haast zeeziek in de camper wat stond het ding te schudden. Regen en hagel kwam met bakken uit de lucht en het onweer zat heel dichtbij wat een flitsen en knallen. We waren nu wel blij dat we voor de veelste dure KOA hadden gekozen, moesten er niet aan denken om daar nu midden in het bos te staan. Rond 21:00 uur werd het even droog, en hadden we momenten met internet, nu een uur later begint het weer te regenen en in de verte dondert het alweer. Ga proberen dit verslag te posten maar de enkele foto’s van vandaag laten nog even op zich wachten. Ga het niet eens proberen :-) Onze dag West Glacier is dus een beetje in het water gevallen, en nu de weg nog niet open gaat hebben we dus een dag over, die we met alle plezier in Canada gaan vullen :-) Morgen zien of we met East Glacier meer geluk hebben en gaan dan waarschijnlijk door naar Waterton NP. Hier in de omgeving hebben ze alleen internet via Satteliet, telefoon verbinding hebben we helemaal niet. Dus kan zijn dat we weer even offline zijn, maar we hopen tot gauw.

15

Dag 15: East Glacier – Waterton NP

Dag 15 : (20 Juni 2013) East Glacier – Waterton NP 147 km

Goh wat hebben wij slecht weer gehad afgelopen nacht, het bleef maar regenen en waaien. En door de knallende onweer zaten we vaak rechtop in bed, wat ging dat te keer. Smorgens nog steeds harde wind maar het was droog, we doen het kalm aan en rijden om 9:30 uur van de camping af. We willen toch ook een stukje West Glacier zien en rijden de Going to the sun road op aan deze kant mogen wij maar een klein stuk omhoog. Maar nu we er toch zijn rijden we het even was weinig te zien alle bergen zaten in de wolken. We rijden door naar Many Glaciers deze weg is wel helemaal open, maar oh wat is dat water onderweg wild en bruin. Het is duidelijk dat het hier ook flink te keer heeft gegaan, bij Many Glacier hotel komt het water al op de weg. En de waterval onder de brug door is schijnbaar bijzonder wild want zelfs de locals en de vuilnismannen stopte om foto’s te maken. We maken nog een paar foto’s en rijden dan weer terug want we willen nog stoppen bij een nest die we op de heenweg hadden gespot. Als we stilstaan horen we de jongen wel piepen in het nest, we maken van de gelegenheid gelijk maar even gebruik onze laatste sinasappels op te eten ivm de grens naar Canada die we straks weer oversteken. De sinasappel is nog niet gepeld of moeders Osprey (visarend) komt weer op het nest, ze laat zich een paar keer mooi fotograferen (lucky me :-) ) we snappen alleen 1 ding niet ze kwam met niks aanvliegen en ging met een vis tussen haar klauwen er weer vandoor. En of nummer 2 op de foto nou een jong is of papa weten we ook niet maar had een behoorlijke spanwijdte. Na een tijdje genoten te hebben gaan we weer op pad en verlaten we Many Glaciers.

We nemen de Chief Mountain Highway naar Waterton lake NP, ik wou dat het overal aan de grens zo makkelijk ging. Enkel een paar vragen wanneer we gekomen waren en wanneer we weer terug vlogen. Ook of we nog weer terug Amerika in wilde, bij antwoord nee vroeg hij netjes of hij dan het stukje I95 formulier eruit zou halen ik zei Yes Please :-)

En we zijn weer in Canada, heel in de verte lijkt het allemaal veel lichter dan de omgeving waar wij rijden. Maar helaas wij gaan links af naar het donkere gedeelte Waterton Village. Bij het Vistors Centre werd ons helaas verteld dat zowel Red rock parkway en Akaima parkway waren afgesloten door de hevige regenval van gisteravond. Dat is pech, maar gelukkig is Waterton een leuk plaatsje op zich dus we vertoeven er even rond. We gaan ook nog even bij de Chutes Cameron waterval in het dorp kijken en die kwam met een behoorlijk geweld naar beneden zetten. Om 14:30 uur checken we in op de camping, we doen daarna nog een rondje dorp om vervolgens lekker bij de kachel te kruipen in de camper. Nu 17:30 uur de aardappels worden gebakken en de lucht begint op te klaren. Misschien dat we dan morgen nog een beetje van het mooi’s van Waterton NP te zien krijgen.

16

Dag 16: Waterton NP – Cranbrook

Dag 16 : (21 Juni 2013) Waterton NP – Cranbrook 350 km.

Wat hebben wij vandaag veel narigheid gezien :-( Vanmorgen in Waterton NP was het nog steeds bewolkt en de routes die we wilde rijden zaten nog dicht ivm Washout (weg weggespoeld) Flooding (water over de weg). Dus weinig nut om hier te blijven, dan is onze planning Radium Hotsprings. Op het begin van onze route werd het behoorlijk helder en konden we nog een paar mooie plaatjes schieten. Toen we Crownest Pass overgingen werd het al een beetje tricky, een behoorlijk washout maar op zich nog weinig aan de hand. In Sparwood zijn we nog even gestopt om de grootste truck ter wereld op de foto te zetten. In Fernie krijgen we al een aardig beeld van al het ellende wat we nog te zien zouden krijgen, daar leek het nog gewoon een wilde waterstroom. Maar als je dan alle lokale mensen ook ziet stoppen, foto’s ziet maken en druk ziet bellen word het allemaal toch al wel een beetje anders. Je hoort ze eigenlijk alleen maar zeggen dit is Crazy en de meeste hebben het ook nog nooit mee gemaakt. We rijden verder, maar de ellende word alleen maar erger je ziet mensen met kano’s hun hebben en houden proberen te redden. En het ergste is als je dan ziet met hoe weinig deze mensen leven en dan word het ook nog weg gespoeld. We zien ook nog een groep Elken die zijn ingesloten door het water, gelukkig hebben ze nog een heel stuk weiland maar ze zitten wel in een val. Helaas zijn dit dingen waar je niet bij stil kunt blijven staan want ook voor ons komt nu het water aan beide kanten van de weg omhoog. We rijden gewoon tussen het water in, en ik kan jullie vertellen dat is geen fijn idee. Het stuk bij Fort Steel word echt erg, en het water staat echt tot aan de rand. Vol gas rijden we door, je wilt hier gewoon niet stoppen onderweg word ons ook al duidelijk dat de treinen ook niet meer kunnen rijden want de rails liggen vaak lager dan de weg.

Als we op de splitsing komen om rechtsaf naar Radium te gaan staat daar een poppetje. Sorry miss, the bridge is flow away :-( Alberta is locked out. Ze verteld nog wel heel zielig dat haar dochter daar woont maar dus geen kant op kan. En nu? ze zegt een optie is terug te rijden en dan via via, ik vraag en als ik links ga. Ja dan komt u in Kimberly, wij kiezen voor die optie. No way dat we dat laatste stuk weer tussen dat wassende water doorgaan. In Kimberly gooien we eerst de tank vol, wel zo’n veilig idee als je niet weet waar je eindige gaat. Er was gelukkig een heel vriendelijk meisje aan de pomp en later ook nog een klant die samen met mij over de kaart gingen buigen. Maar al snel werd er duidelijk dat we eigenlijk weinig keuzes hadden. Op iedere weg was er wel een Washout, of een Flooding of in het ergste geval een mudflow. Ik zei geef me aub een optie voor een camping hoog en ver genoeg weg bij het water. Dan kunnen we van daaruit alles rustig bekijken en internet in de gaten houden. Het werd dus Cranbrook, gelukkig niet zo ver meer en berg op, nog een behoorlijke stad op zich. Dus als we moeten kunnen we het hier een paar dagen uithouden, als ik ons ga registreren word het eigenlijk allemaal pas echt duidelijk want omdat we gister geen internet hadden wisten we dus ook nog niks van Calgary. Hebben even het nieuws bij de receptie gekeken, en even bij geklets met de beheerders. Ons camping plekje is gelukkig ook nog bult op dus dat geeft een veilig gevoel. Het blijft nog een beetje doorspetteren maar de berichten zijn gunstig en het zou dit weekeinde droog blijven. Als we zitten te eten komt zelfs de zon er nog even door, dus dat ziet er allemaal gunstig uit. Na het eten lopen we nog even de stad in, en gelukkig is hier nergens iets te bekennen van het hoge water. We zijn voor ons doen laat vandaag het is inmiddels bijna 23:00 uur als ik dit verhaal typ. Maarja morgen kunnen we uitslapen we kunnen immers voorlopig toch geen kant op. Het is iedere dag internet bekijken, en dan maar een mogelijkheid vinden om richting Calgary te komen. Tenslotte vertrekt daar woensdag ons vliegtuig :-)

We doen ons best om verbinding te houden, zowel internet al telefoon. Maar het is nu zo dat we gewoon niet weten welke kant we op kunnen en waar we dus de volgende keer zullen overnachten. So No Worries :-) hebben wij ook niet.

17

Dag 17:Cranbrook – Crowsnest Pass

Dag  17: (22 Juni 2013) Cranbrook – Crowsnest Pass 180 km.

Vanmorgen lekker kalm aan gedaan, we dachten dat we laat waren. Maar het bleek dat we gisteren stiekem van Mountain Time naar Pacific time waren gegaan dus het was nog een uur vroeger. Niet dat het voor ons wat uitmaakt we hebben toch vakantie. We laten onze horloges ook zo staan want als het goed is komen we later vandaag weer in Mountain Time.

De lucht lijkt iets opgeklaard maar het voelt toch apart om een veilig plekje te verlaten en dat je weet dat je weer richting het water gaat. De weg waar we gisteren al water hadden aan 2 kanten is inmiddels afgesloten door washout oftewel de weg is weg. Gelukkig hoeven we er niet langs en rijden gewoon de 93 en dan de 3 richting Fernie. We zouden nu eventueel wel naar Radium Hot Springs hebben kunnen rijden weg was deels open. Maar dat gaf sowieso niet echt een fijn idee, en van daaruit was niks zeker waar we dan heen zouden kunnen gaan. Dus we gaan voor de veilige optie, en gaan toch gewoon naar Crowsnest Pass.

Het grootste deel van de route is een deel die we gisteren heen hebben gereden. Nu is duidelijk hoeveel het water toch nog verder buiten de oevers is geraakt. En op sommige stukken zijn er gewoon stukken berg weg waar het water tegen aan is gebeukt. We stoppen nog even waar we gisteren de kudde Elken zagen die zijn weg, dus hebben waarschijnlijk een veilig plekkie gevonden. Verder hebben we weinig last, soms weg werkzaamheden maar die duren allemaal niet lang. Omdat we de tijd hebben stoppen we redelijk vaak, vandaar dat er ook een grond eekhoorn op de foto staat zijn leuke speel dingetjes. De “wolf” kwam ook aanlopen toen we hem in de verte zagen keken we wel even raar. Maar van dichterbij was het dus gewoon een leuke husky uit de buurt. We zagen nu ook eindelijk een manlijke Elk met een super gewei maar helaas geen plek om te stoppen. In Fernie gaan we even naar Mt Fernie Provincial park, helaas staan de wandelroutes niet echt duidelijk aangegeven, dus doen we alleen een rondje camping. Toch lekker, zonnetje scheen en we konden even de benen strekken, ook was er een kleine waterval. Die gelukkig gewoon blank was en niet zoals al die bruine blup die we onderweg gezien hadden. We stoppen vervolgens bij verschillende visitors centre’s om de laatste info te vragen, blijkt toch jammer genoeg dat de dames er niet veel van weten wat er allemaal zo’n 250 km gebeurd. Bij het Crowsnest visitor centre gelukkig wel en deze vriendelijke jonge dame zocht voor ons campings met internet en eventuele wandelingen die we zouden kunnen doen.

We gaan naar Crowsnest Pass Campground, we zijn hier redelijk op tijd, welke tijd hebben we nu eigenlijk? Nou komen we later wel achter. Er is niemand in de office aanwezig mogen zelf een plekkie zoeken en de rest komt wel later, we kiezen er 1 vooraan lekker dicht bij de douches en office ivm wifi signaal. Eenmaal geïnstalleerd gaan we eerst lekker van het zonnetje genieten, we moeten wel een beetje uit de wind gaan zitten maar dan word het toch nog warm. Als we net rustig zitten, horen we vogels ik kijk achterom en ja hoor de Mountain Bleubird zit hier dus gewoon op de camping. Heb er een tijdje achteraan gelopen en nog steeds niet op de foto zoals ik wil. Maar ik blijf het nog proberen :-)

Nu ik dit verhaal typ is het inmiddels 21:00 uur (Mountain Time) dus blijft gewoon 8 uur verschil met jullie. Maar we zien het zonnetje nog steeds op de bergen om ons heen schijnen. We hopen dat dit morgen ook zo is, dan blijven we lekker hier bovenop Crowsnest pass hoog en droog en doen we hier in de buurt een paar wandelingen.

18

Dag 18: Crowsnest

Dag  18: (23 Juni 2013) Crowsnest – Crowsnest

Vandaag een heerlijke relaxte dag gehad, zijn pas na 8:00 uur opgestaan en we konden al gelijk genieten van het zonnetje. Na de douche en het ontbijt maar gelijk een dag bijgeboekt, hier houden wij het vandaag wel uit. Rond 10:30 gaan we op pad en willen eerst na Chinook Lake, daar is een wandeling van 2,3 km om het meer. Eenmaal de weg 6 km in te zijn gereden, komen we bij de camping we dachten dat daar de wandeling begon. Maar er was nog een steile bult naar beneden en er stond een bord niet geadviseerd voor Trailers en Motorhomes uhmm hebben wij weer. Ik zet hem in de achteruit en er stopt een auto naast ons, de man zegt heb er weleens motorhomes beneden gezien maar ik weet niet of ze ook weer goed boven zijn gekomen. Nou wij wagen het er niet op was een en al gravel en echt stijl. We parkeren de camper waar eigenlijk niet mocht en lopen de weg een stukje naar beneden. Zou 500 meter zijn had de man ons verteld maar na bijna 1 km zagen we nog geen meer, dus wij de steile weg maar weer omhoog en nemen wel een andere wandeling.

We besluiten dan maar het Miners Path te gaan lopen, deze is ruim 800 meter one way, en komt uit bij een waterval. Gaat driftig op en neer en we moeten een paar keer flink klimmen. Het pad werd vroeger gebruikt door de mijnwerkers, loopt helemaal langs een beekje en komt dus uit bij de waterval. Een eindje voor de waterval konden we het water via een brug oversteken en met 103 traptreden dachten wij uit te komen bij de mijn. Maar helaas stonden daar geen bordjes meer, dus nog even verschillende paden geprobeerd en de steile trappen maar weer naar beneden. Het viel ons op dat hier verschillende en veel vlinders zaten. Maar helaas krijg je ze niet op de foto, als ze vliegen zijn ze mooi maar als ze stil zitten hebben ze de vleugels dicht dus weinig nut. Eenmaal terug bij de camper nemen we eerst een ijsje ook al was het maar bijna 2 km. toch vonden wij dat we hem hadden verdiend :-)

We gaan door naar Frank Slide, hier is in 1903 82 miljoen ton (30 miljoen kubieke meter) kalksteen naar beneden gekomen. Er is helemaal een pad aangelegd met informatie borden, het was een aardverschuiving over 3 vierkante kilometer in minder dan 100 sec. De meeste rotsen zijn gewoon blijven liggen er is alleen plaats gemaakt voor de weg en de spoorbaan. Best indrukwekkend als je dan zo’n berg ziet waar bijna de helft gewoon van weg is gegleden. We konden binnen ook nog een rondtoer krijgen maar daar hadden we weinig zin in want het was buiten veelste mooi weer.

Dan gaan we ook nog even kijken bij Leitch Collieries hier zijn ruïnes van een koolmijn die actief was van 1906 t/m 1915, ze zijn aan het restaureren en helaas zijn de meeste info borden weg. Maar het was eigenlijk gewoon een dorpje op zich, en best interessant om te zien en rond te wandelen. Gezien gezien en gelopen voor vandaag we gaan weer richting camping en lekker in het zonnetje zitten. Als we rond 15:00 uur op de camping aankomen hebben we bewolking, dan eerst maar een wasje draaien en een beetje lezen en internetten. Rond 15:45 uur kunnen we dan lekker gaan genieten van het zonnetje, het is gelijk weer goed warm, we zijn blij dat het een beetje waait. Nu 20:15 uur schijnt hij nog steeds, en is de lucht nog behoorlijk helder dus hopen dat het zo blijft. Onze planning is om morgen toch nog weer terug te gaan naar Waterton NP wegen die eerder deze week dicht zaten zijn nu weer open in ieder geval Red Rock. En aangezien het weer morgen nog goed zou zijn, willen we toch proberen nog een beetje moois van Waterton NP te zien. Ben nog wel aan het mailen met de campings voor de volgende 2 dagen, Calgary is natuurlijk nog de belangrijkste. Helaas maken de Canadezen niet zo’n haast en is het nog wachten op antwoord. Maar dat zien we morgen allemaal wel :-) we kunnen in ieder geval toch nog even genieten. We kwamen er vandaag achter als je het een paar dagen niet gehoord hebt je het ook nog gaat missen maar de treinen rijden weer :-) Kan de NS nog wat van leren, vanmorgen vroeg hoorde we hem al een keer toeteren, en vanmiddag bij Frank Slide hoorde en zagen we hem, deze was ellendig lang maar komt zeker omdat ze een paar dagen niet hebben kunnen rijden. Maar hoe raar het ook klinkt het is gewoon fijn om hem weer te horen :-)

 

Dag 19: Crowsnest – Magrath

Dag  : (24 Juni 2013) Crowsnest – Magrath 216 km.

Helaas bij het opstaan was er veel bewolking, en als ik later naar de receptie loop begint het te druppelen. Maar zo eigenwijs als we zijn gaan we vandaag toch gewoon terug naar Waterton NP. Ik vraag bij de receptie of er nog bijzonderheden zijn en of zij voor mij de camping voor vanavond wil bellen. Wil er toch zeker van zijn dat we plek hebben en dat ze een heel eind bij het water uit de buurt zitten. Dat blijkt zo te zijn, en ons plekkie is gereserveerd fijn idee want campings verder in het land worden nu meer benut. Normaal worden er campings gezocht bij beekje en riviertjes als er niks aan de hand is maar vele van deze campings zijn weggespoeld of helemaal ondergelopen. Dus reserveren is nu wel een beetje een must en wij kunnen op pad.

Onderweg begint het steeds harder te regenen en we zeiden al tegen elkaar Waterton NP is ons niet gegund of willen hebben dat we nog een keer terug komen :-) we rijden eerst Waterton Village in de waterval is al een stuk blanker en minder wilt. Aan de rand van het water van eerder deze week de picknick tafels onderwater stonden is inmiddels het gras alweer gemaaid. We nemen hier even een snack en genieten even van al die maffe grond eekhoorns. We gaan op pad want nu willen we Red Rock zien, als we het dorp weer doorrijden zien we een vosje lopen hij wilde oversteken maar ging er snel vandoor. De weg naar Red Rock is steiler dan ik dacht en ons Fordje moet er af en toe flink aan trekken. We speuren ons suf naar wild, als we links veel groen hier en daar een boom. Zeg ik wat een aparte bomen lege stammen en alleen bovenaan een kruintje. Oeps in de ankers en in de achteruit zag toch echt iets zwarts bewegen. Hup camper aan de kant en foto’s maken, komt er een auto voorbij en zegt dit is geen stopplaats. Was denk ik een Amerikaan en die weet niet dat, dat in Canada de normaalste zaak is. Eenmaal de beer goed op de foto rijden we verder, he er staan verderop auto’s stil en ja hoor mama beer met 2 cubs :-) onze dag kan niet meer stuk ook al regent het. Heerlijk genieten met zijn allen, zoals het dus kan in Canada gewoon allemaal op de weg parkeren heerlijk land. Dat maakt toch het kleine verschil met de USA hier is alles veel relaxter ook geen ranger of niks gezien. Na een tijdje genoten te hebben gaan we verder we willen toch echt Red Rock zien. Als we eraan komen begint het zelfs iets op te klaren en we besluiten de wandeling naar de waterval te doen. Onderweg word het zelfs droog en het zonnetje komt erdoor dus we krijgen het ook nog warm, het pad was op sommige stukken wel erg nat en het was behoorlijk klimmen. Wel een hele mooie wandeling, en iedere keer denk je we lopen hier alleen maar dan toch komen er weer mensen om de bocht en bij de waterval zie je er dan nog meer. Blijft iedere keer heel apart.

Na de wandeling hebben we wel weer een ijsje verdient :-) maar dan gaan we weer op zoek naar Wildlife. We zien helaas niks nieuws meer, maar mama beer en de cubs waren wel verplaatst en kwamen nu dichter naar de weg. Zelfs zo dichtbij dat ze besloten de weg over te steken. Zo’n grappig gezicht die kleine dingen, cub 2 staat er helaas niet op als hij de rotsen of komt want ik stond te genieten hoe hij dat achterwaarts deed. Als ze eenmaal de weg over zijn zie je zo ook niet meer terug, zo blijkt maar weer dat het moment opnames zijn want auto’s die nu van beneden komen weten helemaal niet dat ze daar zijn geweest. We stoppen nog een paar keer voor een foto, en moeten dan toch maar Waterton NP gaan verlaten het is nog ruim een uur naar de camping. Hier komen we om 17:00 uur aan, ze hadden ons verteld dat we nog konden wandelen dus na het eten wandelschoenen weer aan en op pad. Er zouden jonge vosjes zitten die helaas niet gezien wel genoten van de vele vogeltjes die zaten te fluiten en van alle hertjes die we tegen kwamen. Overal waar je keek zag je er wel weer 1 en dan keken er echt iedere keer 2 van de reebruine ogen je aan. Ook nog een wasbeertje gezien maar die was ons te snel af. Om 21:00 uur zijn we terug bij de camper tijd voor een koppie koffie en dit verhaal typen. Ondanks de regen en de bewolking hebben we nog een schitterende dag gehad.

We zitten nu nog ongeveer 250 km van Calgary vandaan, dus hopen dat we daar morgen een camping kunnen vinden. Maar ook dat zal wel weer lukken en dat zien we morgenvroeg wel.

 

Dag 20: Magrath – Calgary

Dag  20: (25 Juni 2013) Magrath – Calgary

Nou we hebben Calgary bereikt maar wat een narigheid weer onderweg, en normaal valt het al niet mee om met zo’n grote camper door de stad te rijden maar nu met al die omleidingen ivm het water natuurlijk helemaal niet meer. Eenmaal op de camping moeten we toch wel even alle indrukken verwerken. van vandaag ook geen enkele foto. Zijn niet echt dingen waaraan je terug herinnerd wilt worden.
En toch valt het ons weer zwaar om de spullen in te pakken, maar we zullen toch een begin moeten maken. Dit jaar geen early bird dus camper moet op tijd ingeleverd worden. Op internet zie ik dat er een wasstraat ook voor RV’s kort in de buurt zit, en we besluiten de camper weer af te koppelen en het wassen nu maar te doen scheelt toch morgenvroeg weer. Tenslotte moeten we redelijk op tijd op pad en we weten nog niet hoe de omleidingen ons zullen sturen. Rond 18:00 uur zijn we terug op de camping, na het eten lekker douchen en de spullen bij elkaar pakken. Morgenvroeg nog een een dweil door de camper en we kunnen hem inleveren.

20

Dag 21: Calgary – Home

Nou onze laatste kilometers in Canada, gelukkig konden we door een korte omweg Cruise Canada goed bereiken. Nu staat Cruise Canada niet echt in de boeken als klant vriendelijk maar in Calgary spannen ze toch wel de kroon. Na een half uur was dan toch alles geregeld en gingen ze een taxi bellen, dat was nog net niet te veel moeite. Eenmaal op de luchthaven koffers inchecken en dan weer lekker de buitenlucht in. Er is altijd genoeg te zien, zoveel verschillende mensen dan is de tijd zo om en moeten we door de douane. We dachten dat we al het drinken op hadden maar niet dus, dan komt de handtas van ma. Wat kan daar nou mis mee zijn, uhm een navulbare aansteker dat mocht dus niet. Volgende tas weer van ma, dames kijken raar want we hadden net verteld dat ze niet eens rookte maar dat het een reserve voor mij was. Maar ook in de handbagage zat nog een reserve aansteker, 1 kon er nog wel om lachen maar de andere dame niet zo! ohjee nu komen mijn tassen nog en ja hoor nog 3 aanstekers gelukkig mocht ik er 1 houden maar die was niet navulbaar. De douane snapte niet echt wat we met al die aanstekers moesten en we wisten het zelf ook niet :-) De vlucht verliep voorspoedig maar blijft een lange zit. Eenmaal op schiphol hoefde we niet lang te wachten op ons transferbusje te wachten om ons terug naar het Campanille hotel te brengen. Daar stond onze auto nog netjes onder de bomen dus hup koffers erin, en op huis aan.